قایق کوچک کاغذی

پنجاه و چهار

qayeq — Mon, 12 Jan 2009 14:48:34 GMT

از سر خیابانی که به نامتان کردند آن هم از سر اجبار به خاطر تدریس یک انقلاب،پایین که می آیم، از سر خیابان آبان می شود دید ارشاد را با آن گنبد فیروزه ای ش که طعنه می زند به این آسمان سیاه تهران ِ بی تو.و می گیرد دل دکتر جان وقتی می رسم به سر میرداماد و گنبد حسینیه دیگر مخفی نیست بخشی ش پشت چنار های سرما زده ی دود گرفته ی لخت.می شود دیدش بزرگ.زنده.آبی.و بی تو! دل میگیرد دکتر جان.دل میگیرد.

هبوط درد بودن را می خوانم و دل گرفته را گریه میکنم.بپذیر این را از من دکتر جان.بپذیر...

پنجاه و سه

qayeq — Sat, 03 Jan 2009 18:08:33 GMT

عادت گهی پیدا کردم جدیدن.شب ها که ول می چرخم در حد فاصل خیابان نوبخت و نیلوفر،سیگارم را له نمی کنم زیر پا،تا تهش هم نمی کشم،می گذارمش همانطور نصفه نیمه زیر برف پاک کن ماشین ها.

پنجاه و دو

qayeq — Sat, 27 Dec 2008 21:31:18 GMT

حواست نیست تو.هیچ خواست نیست و من شب ها از دیوار خانه ی شما می آیم تو.یواش در اتاقت را باز می کنم.یواش تر می بندمش.می خزم کنارت و تو آرام می شود نفس هایت.شبیه وقتی که کودک بودی.

پنجاه و یک

qayeq — Sun, 07 Dec 2008 11:49:18 GMT

نخ بسته ی کوچک چای را هی بالا و پایین میکنم.چای متولد می شود!به همین سادگی.می گویم:چه بلایی سر این بیچاره ها می آورند که به این راحتی وا می دهند؟مثل مرغ نگاهم می کند.نفهمیده حرفم را.می گویم:چای را منظورم است.من چای که دم میکنم راحت هفت هشت دقیقه طول می کشد تا رنگ بدهد،طعم بگیرد،آماده شود.می گوید:آها.یعنی متوجه حرفم شده و لبخند می زند.دلم می گیرد. چه بلایی سرش آمده که این جوری شده؟می پرسد:راستی سفرت خوب بود؟تعریف کن.بگو.چطور بود؟ لبخند می زنم و می گویم که بد نبوده سفر و جز بخش ماهی ها حتی می شود گفت که خوب بوده.و یک چیز هایی هم نوشتم از سفر.ذوق می کند و می خواهد برایش تعریف کنم.بخوانم.می گویم حالا نه. چای مان یخ کرده.هوا تاریک و سرد است.باید برود.و می رود.

ماهی ها توی مغزم شنا می کنند.و قلبم درد می گیرد.

پنجاه

qayeq — Mon, 01 Dec 2008 08:29:18 GMT

یکی هست٬یک مردی هست که من البته ندیدم صورتش را تا به حال ولی می دانم هست٬که شب ها٬ وقتی چراغ ها خاموش شد و خیابان خلوت شد و کوچه ها سوت و کور٬با یک فرغون کود راه می افتد توی محله ی ما و پای این ساختمان های نیمه کاره کود میریزد تا زود رشد کنند و قد بکشند.این آپارتمان لعنتی سر کوچه کافی نبود برایش حالا اول کوچه پایینی٬امروز که پا شدم دیدم تیر آهن هوا کردند.

به سارا گفتم که می ترسم.می ترسم یک روز که بیدار شدم از خواب دیگر نشود آسمان را دید.و گفتم دلم برای خانه ی قدیمی تنگ شده.برای اتاقم با آن بالکن کوچک و پنجره ی بلند شیشه اش.آنجا آسمان بی دریغ ادامه داشت برای پرواز.برای باران.برای گریستن.برای دیدن.برای رویا.برای من.برای من...

چهل و نه

qayeq — Sat, 19 Jul 2008 10:07:20 GMT

خوشی این روز ها هنوز دارند کش می آیند فقط ای کاش دمای هوای این روزها یک بیست تایی پایین بیاید.

کتاب جدید:بخش سرطان از سلژنیتسین.

چهل و هشت

qayeq — Sun, 29 Jun 2008 08:59:35 GMT

خوش می گذرند این روز ها.خوش.خوش.خوش.خیابان خوش را یادم می اندازند مدام.مهم نیست.مهم این است که خوش می گذرند این روز ها.

چهل و هفت

qayeq — Mon, 09 Jun 2008 10:28:22 GMT

...میان آن همه رفتن

میان آن همه ماندن

نه می رفتیم

نه می ماندیم

نشسته بودیم و بر ویرانه های دست هایمان میگریستیم

در انتظار آمدن بادی که در آن بمیریم

و باز کی دوباره کجا زنده مان کند.

چهل و شش

qayeq — Wed, 04 Jun 2008 21:59:24 GMT

...گلدان یاس

یائسگی اش را به عزا نشست

و من دیدم

که تو دیگر از دیوار خانه ی من رفته ای...

چهل و پنج

qayeq — Sun, 25 May 2008 12:16:03 GMT

...آنجا

در آن گورستان گم نام

یک فاحشه مرده بود

در گور خالی کنار گور من

هنگام زایمان یک جنین روشن و گرم مرد

و چقدر شبیه مادرم بود آن فاحشه

تمام شمع ها بر باکرگی اش سوگند می خوردند

ولی مادر من که باکره نبود

کدامیک فاحشه بود؟

مهم نیست

بهشت برای مادران است

برای تمام مادران...

***بخشی از یک شعر بدون اسم که یادم مانده.