شده عادت ِ من و عادت ِ تو انگار این همیشه مردنت.بوی خون می دهد خاطراتم از حضور ِ تو.خون بو نمیدهد،مزه ی آب دریا دارد،تلخ ِ شور ِ گندی که پاک نمی شود تا مدتها یاد قرمزی ش از ذهن.خودم را می خواهم به خریّت مطلق بزنم و گور نداشته ی همه.از فیلم ِ سریر ِ خون متنفرم.چقدر پیر شده سیمین جون.این قلب ِ مضحک ِ قرمز ِ اسفنجی،خدایی ش به چه دردی می خورد بی شعور؟!!میشود.